| |
 |
Relaxed 'thuis' Chengdu
China
|
30 Juli 2008 | 15:20:44
|
Nog een paar laatste dagen geprobeerd te relaxen in onze thuisbasis Chengdu. Sim was blij ons weer levend terug te zien. En wij waren blij weer in de gezelligheid van Sim's Hostel te verkeren. Porridge, sapjes en lekker boeken lezen. Maar ook een grotere achterstand in onze Yatzhee competitie. Ik vrees dat ik de achterstand niet meer in ga halen....maar we zullen morgen in het vliegtuig zien.
Gisteren als hoogtepunt een bezoekje aan de kapper. Eerst een hardhandige massage bij de wastafel en daarna verschrikt toch wel een heel kort kapsel. Maar het was goedkoop en dan kun je wel wat uitproberen (ja, ik wil mijn haar volgens dit plaatje, en ja ik weet dat ik niet het chinese haar heb). Gelukkig werd ik geknipt door een kapper die in Azie al een felbegeerde Award had ontvangen :) Hij was zelf nogal content met het resultaat. En ging dan ook graag met ons op de foto. Opgedirkt en gefohnd natuurlijk. Een straat na het verlaten van de kapper snel onze handen door de haren gehaald en het zag er al een stuk natuurlijker uit.
Vandaag ons laatste avondmaal zelf bereid. Een kookcursus in de keuken van Sichuan. Als twee volleerde koks broccolli, tofu, aubergine en champignons bereid. Daarna geprobeerd het ook allemaal op te eten. Qua smaak ging dat, qua hoeveelheid niet. Maar een leuke avond gehad. Overdag zoals het een echte Timmers betaamd voor de laatste keer op de fiets de stad doorkruist.
En nu zit het er al weer bijna op ons China avontuur. Ik heb een hele leuke tijd gehad. Veel dingen gezien en met als letterlijk hoogtepunt natuurlijk Tibet. An en ik hebben elkaar niet de hersens ingeslagen, sliepen wonderbaarlijk genoeg om en om slecht, dus er was altijd iemand vrolijk en kijken nu stiekem een beetje uit naar onze luxe KLMvlucht terug. Al zouden we hier nog maanden kunnen rondzwerven.
Voor nu dus maar saajchen (dit schrijf je niet zo) China!!!!!!! |
|
|
|
|
De Tibetaanse glimlach
China
|
29 Juli 2008 | 02:31:26
|
Iedereen lacht naar ons! We zijn in Tibet! Anders dan de chinezen gewend zijn, staat de lach bij de Tibetanen vast op het gezicht. En sinds zeven dagen loop ik ook met een grote glimlach door de wereld. Onze Tibettrip is een feestje geweest. Met onze leuke guide en driver door een deel van het land gereden, mooie monastry's gezien en kleine vriendschapjes gesloten.
Om te beginnen bij het begin:
LHASA - Eigenlijk is Lhasa een grote chinese stad geworden, die niet echt anders is dan anderen chinese steden waar we geweest zijn. Maar het oude gedeelte van Lhasa maakt alles goed. Centraal staat de Jokhang tempel op de Barkhor. Honderden pelgrims per dag lopen daar de kora (ronde) om de tempel. Een fijne boedhistische toegewijde sfeer. En mooie mensen! Lachende, oude, mooie, gerimpelde Tibetaanse mensjes. En allemaal: 'Tashi Deleh!'
LHASA - GYANTSE - via het diepblauwe Yamdrok-tso (wat volgens de driver net zo mooi is als mijn gezicht :P) naar Gyantse gereden. Een kleine stadje met een mooi klooster, waar nog veel praktiserende monks wonen. Nog stoer met zn tweeen een hoog bergje beklommen om te genieten van het uitzicht. In de auto dromend uit het raam gestaard naar alle prachtige mensen, dieren (YAKS!!!!) en bergen (ANNA, ANNA, EEN WITTE TOP!!!!). Mijn glimlach groeit :) Voor mij gaat het ritje veel te snel, ik kan niet alles in me opnemen en bedenk me dat je eigenlijk alles veel langzamer voorbij moet laten gaan.
SHIGATSE - in Shigatse het voor mij nu mooiste monastry van Tibet bezocht. We liepen onvoorbereid een klein deurtje door en ineens staart een reusachtige gouden boedha ons aan. Wow! Er zijn zoveel mooie, en vooral gouden, schatten in Tibet. Gelukkig wist onze guide per monastry (en het liefst per boedha) precies te vertellen hoeveel kilo goud er gebruikt was...gelukkig hebben we dat ook allemaal onthouden ;-)
EVEREST BASECAMP - En dan voert een weg met duizenden bochten, omhoog en omlaag naar boven de 5000 meter. Het wordt kaler, de bergen worden hoger. Maar ook komt er steeds meer regen. Ik vraag me af of het wel de moeite waard was om helemaal naar Everest Basecamp te gaan, als we de master himself helemaal niet kunnen zien doordat het zo bewolkt is. Na 7 uur mooie bergen, kale bergen, groene bergen, bergen met schaapjes, bergen met huisjes, bergen met aardrijkskundig vreemde verschijnselen, arriveren we bij ons guesthouse 8 km van EBC. We besluiten eerst maar eens een kopje thee te drinken. Na twee slokken worden we opgeschrikt door het enthousiast gewuif van een oud tibetaans mannetje. En jawel hoor, daar verschijnt ie: de top. De eerste blik op de top is via het raam, maar hij is er. Langzaam schuiven de wolken opzij!!!! De 8 km naar EBC nog voor het avondeten gemaakt :) Zo dichtbij! Met grote glimlachen rond onze mond nestelen we ons onder 5 warme dekens. En om 7 uur sochtends wacht ons een verrassing. Geen wolkje aan de lucht! Dus daar is de reus van top tot voet! De glimlachen groeien, en zelfs de Tibetanen zijn verbaasd dat de berg zich in dit jaargetijde helemaal laat zien. 'You're lucky, you're very lucky!!!'
EBC - SHIGATSE - LHASA - In Shigatse eindelijk genoten van een welverdiende douche. We hebben namelijk alle dagen voor EBC niet gedoucht om hoogteziekte te voorkomen. En het heeft, in combinatie met de chinese medicijnen van Sim, geholpen. We hebben nergens last van gehad. Mijn douche was nog koud, maar die van Anna al lekker warm. En in onze badjassen, in onze te luxe hotelkamer, even liggen bijkomen van alle indrukken. De volgende ochtend nog de kora gelopen rondom het klooster in Shigatse. En daar veel Tibetaanse glimlachen. En vooral aanmaningen om het maar rustig aan te doen. Want met die lange Hollandse benen, gaat het voor een Tibetaan toch wat te snel. In Lhasa nog een fijne avond gehad. Vriendinnen gemaakt met de verkoopsters op de Barkhor, dromend gekeken naar de vliegerende Tibetaanse jongens en langzaam de zon achter de bergen onder zien gaan.
Tussen al deze mooie dingen door, ook veel gemerkt van de spanning die in het land hangt. Nog nooit zo vaak gecontroleerd (zelfs niet in de laatste weken in Nepal) en de militaire macht is erg duidelijk aanwezig. Ook de guide was gespannen. Als we maar niets raars deden, niet verder gingen dan bepaalde punten en 'please, don't make pictures of the militairy force!'. Was sowieso grappig om heel beschermd te reizen. We zijn toch wat anders gewend. Het was wel heel fijn om helemaal legaal, met permit en alles, in Tibet te zijn. Ook mensen ontmoet die het wat losser geregeld hadden en die liepen toch wat zenuwachtig rond. Het was de vele centen dus waard.
Ik heb deze trip naar Tibet als een eerste kennismaking ervaren. Eindelijk was ik in het land waar ik zo graag naar toe wilde. En de bergen waren mooi, en de mensen waren vriendelijk....maar het ging allemaal zo snel. Dromend naar buiten kijkend vanuit de auto, terwijl het landschap voorbij raasde, kwam ik op een nieuwe droom, een nieuw plan: op de fiets van Chengdu via Lhasa naar Kathmandu. Langzaam het landschap door, stoppen waar ik wil, lachen met wie ik wil (en er is vast veel te lachen, want wat is grappiger dan een wit meisje op een volgepakte fiets). En dan natuurlijk wel met warme chocolademelk aan het eind in Kathmandu geserveerd door oma en anke ;-) Volgens Sim van het hostel in Chengdu is het helemaal geen onhaalbaar plan :) en de weg is echt minder steil dan je zou verwachten!
Nu maar hopen dat het lachen de Tibetanen niet vergaat, en ik ze snel weer op kan zoeken. Hopelijk in een rustigere tijd. In de bus in Chengdu mijn glimlach ook op de chinezen geprobeerd. Helaas zonder resultaat. Gelukkig hebben ze speciaal voor de Olympische Spelen glimlachles...en als de Chinezen en Tibetanen nou iets meer naar elkaar glimlachen, zou de hele situatie misschien net een beetje makkelijker zijn.
Mijn glimlach staat in ieder geval nog wel even op mijn gezicht. En nu maar weer verder dromen over fietsen tussen groene bergen, grijze bergen, bergen met geitjes, bergen met huisjes en heel veel lachende Tibetanen! |
|
|
|
Een trap zal nooit meer hetzelfde zijn...
China
|
18 Juli 2008 | 10:33:30
|
Na een lange bus en treinreis aangekomen in Emei om naar Leshan te gaan en Emei Shan (Mount Emei) te bedwingen. Onszelf eerst getrakteerd op een fijne nacht in een double room met attached bathroom (waar ik overigens niet echt onder de douche paste).
De volgende ochtend net aan de bus naar Leshan gehaald. Daar precies voor de ingang van het park afgezet. Het park, jawel, waar de grootste boedha van de wereld woont! Hij is om precies te zijn 71 meter hoog, heeft oren van 7 meter lang en tenen van 8.5 meter. Groot was ie ja, maar eigenlijk viel het me nog wel mee. Bij de ingang ontmoette we Gabriel, een Italiaanse exbankier die het leven omgooide door Chinees te gaan studeren in China. Zijn chinees was very handy in een park waar verdwalen makkelijker was dan op het goede spoor blijven. Na de boedha met de bus de stad in op zoek naar het huiskamerrestaurant van mister Yang (recommanded by Lonley Planet). Na 3 verschillende bussen, in tegengestelde richting, en uiteindelijk een taxi, hebben we bij mister Yang en zijn assistent Nancy een hele bijzondere middag gehad. Wat een verademing: een chinees die kritisch is op China, en jawel, vloeiend engels spreekt. Onze hongerige maagjes gevuld met eten uit eigen keuken in het restaurant wat inderdaad niets anders was dan een huiskamer in een flatgebouw. Interessante gesprekken gehad over China, Amerika en Irak. Nancy (ze heeft ook een chinese naam) gaat namelijk over een maand in New York studeren, dus gespreksstof genoeg. Bijzondere, leuke, Chinese middag gehad.
Toen snel op naar de laatste bus terug naar Emei. Gabriel heeft nogal een hoge energie en is chaotisch, dus hij was zijn depositkaartje van zijn tas kwijt en wist ook niet of we wel bij het goeie busstation waren, maar gelukkig bleek beide gewoon aanwezig en te kloppen.
En toen was het tijd voor Emei Shan. In tegenstelling tot het park met de boedha, is verdwalen hier uitgesloten. Gabriel waren we sowieso vrij snel kwijt. Hij heeft de berg al rennend omhoof bedwongen....te geestig...ik heb nog nooit iemand zo energiek en vooral snel een helling op zien gaan. We hebben hem ook niet meer terug gezien. Het pad op Emei Shan is geen pad, maar een lange, hele lange, lange trap. Omhoog, omlaag, maar toch vooral omhoog. Prachtige vegetatie op de berg en mooie boedhistische monastry's, maar jezus wat een klim! Na een halve dag had ik al het idee dat ik geen trap meer kon zien. Toen we om half 5 bij het monastry kwamen waar we wilden slapen, was de prijs daar zo hoog en werd er zoveel verbouwd, dat we besloten door te gaan naar het volgende. Dat zou 2 uur verder zijn. De moed zakte me in de schoenen. Nog meer trappen. Nog verder omhoog, maar ook naar beneden, wat misschien nog wel zwaarder is. Gelukkig kwamen we om 6 uur aan bij het Elephant Bading Pool Monastry (na 10 uur lopen dus). Een groot, vol monastry, maar met een hele warme douche met uitzicht over de bergen! Nog nooit zo lekker staan douchen. Daar overnacht en vroeg weer verder naar de top. De Golden Summit! En gold was ie. Een hele klim alweer. Anna kon geen traptree meer zien. Ik zag het licht gelukkig schitteren door de bomen en na 2.5 uur waren we op de top! Een gouden tempel! En als uitzicht heel veel wolken.
Een paar potjes yathzee gespeeld (helaas heeft Anna mij weer ingehaald in de competitie) en toen toch echt besloten dat we niet nog een dag naar beneden wilden lopen (wat betekent 10 uur trap op, trap af). Anna een groot plezier gedaan met de kabelbaan en daarna een verschrikkelijke bus terug naar het hostel. Ik weet eindelijk hoe Anna zich voelt bij elke busrit. We waren allebei helemaal niet lekker. Maar we waren niet de enige. De halve bus had de kotszakjes (met of zonder) in de hand. Met mijn kaken stijf op elkaar, toch het busstation gehaald.
Na deze ontberingen besloten morgen een dag in de hotsprings te verblijven, een soort Tropicana. En daarna zien we wel weer. Even vakantie...daarna Tibet! Maar na Emei Shan zal geen trap meer gewoon een trap zijn... |
|
|
|
Foto's
China
|
14 Juli 2008 | 07:52:00
|
Voor een korte beeldimpressie van onze avonturen check Anna's site:
liefs! |
|
|
|
Fietstochtje
China
|
13 Juli 2008 | 03:09:05
|
Shangri-La! Ontdekken op de fiets. Onze fietstocht begon geweldig. Op twee stoere rode mountainbikes reden we in Oostelijke richting de stad uit (er zijn maar 4 wegen, in de richting van de wind). Mooie dorpjes, mooie mensen, mooie yaks, lieve geitjes, lieve schaapjes, mooie heuvels en toeterende auto's met zwarte uitlaten. Maar 1 keer de ketting eraf en geen lekke banden. Per ongeluk naar de toeristische hotsprings gereden, waar we helaas niet inkonden, omdat we geen zwempak mee hadden. Toen nog per ongeluk over een ongeloofelijk mooie zijweg bij een boedhistische tempel op een berg met uitzicht gekomen. Lekker geluncht en dezelfde mooie weg terug, alleen dan met REGEN! Heel veel regen! Anna bleef droog aan de onderkant door haar regenbroek, ik bleef droog aan de bovenkant door mij regenjas, maar verder was alles nat, kletstnat. Bij aankomst bleek dat in al onze was het weer was gaan zitten, dus ook niet om aan te doen was. Besloten maar om van onze budgetdag, een geldspenddag aan de was te maken. En die was gaan we zo ophalen en dan hoef ik iig niet meer in de joggingbroek van Anna te lopen met bergschoenen eronder.
Lekker nat dus, maar ook lekker gefietst :)
Alles gaat nog goed hier :)
En over malaria geen zorgen, ouders, het is hier veel te koud en hoog!
Veel liefs! |
|
|
|
Tiger Leaping Gorge
China
|
11 Juli 2008 | 08:05:29
|
Na onze nacht in grote bedden in Lijiang om half 7opgestaan om de stad
te bekijken zonder de hordes toeristen. En dat was de moeite waard. De
kleine straatjes waren echt heel erg mooi en lekker leeg, en het zag er
allemaal gelijk veel authentieker uit. Ook nog gratis het Dragon Pool
Park ingelopen, scheelt toch weer 80 yuan (ong 8 euro). Daarna door de
goede hulp van Mama Naxi, godmother van Mama Naxi Family Home, een
minivan naar het begin van de Tiger Leaping Gorge genomen.
Jaja, de Tiger Leaping Gorge. Een geweldig hikepad aan de rand van de
Gorge. De bergen boven je en recht tegenover je. Ver onder je de rivier
die hard aan het stromen is. De eerste middag 2 uurtjes gelopen naar
het Naxi Family Home, een geweldige plek qua uitzicht, mensen en eten.
Het Israelische echtpaar met midlifecrisis dat we ontmoet hebben in
Lijiang, was daar ook en die achtervolgen ons (of wij hen) sindsdien.
Ook daar gezellig met ze gehangen. De volgende ochtend vroeg op. Een
erg steil stuk en og een paar uur met prachtig uitzicht oever de Gorge
naar de Halfway Lodge. We zouden daar eigenlijk blijven, maar besloten
na de lunch nog door te lopen naar Walut Garden, het eind van de trek.
Dit stuk was best wel eng. Een diepe afgrond, watervallen over het pad
met losliggende stenen. Maar alles ging goed :) De lucht was helder
geworden en we konden de toppen van de bergen aan de overkant van de
Gorge bijna aanraken.
Aan het einde voldaan geslapen, waar vooral de huisdieren blij waren ons te
zien. Vanaf daar ging sinds vanochtend alles zeer vloeiend. De Britse
jongens in ons guesthouse hadden al een taxi geregeld, bij onze
bagagedrop aan het begin van de trek, kwamen we de Israeli weer tegen,
die net een taxi naar Shangri-La hadden geregeld en waar wij wel bij
konden :) Dus vandaag nog niets zelf geregeld, maar precies gedaan wat
we wilden! Nu dus in Shangri-La. Het ligt aan de voet van de Himalaya
en heeft Tibetaanse trekken. We hebben het stadje nog niet gezien, maar
de omgevig is prachtig.
Nu even chillen, wassen en nog wat Tibetdingen regelen :)
Veel liefs uit hoog China
En helaas nog geen foto's, wat anna's kabel past niet in mijn fototoestel. Maar geloof me de Gorge is geweldig. Anders gewoon even googlen!
|
|
|
|
Busssssszzzzzz......
China
|
08 Juli 2008 | 15:47:43
|
12.00 uur stipt vertrek op Chengdu Tourism Busstation. Een mooie bus met mooie bedjes, drierijen. We bemachtigen bedjes naast elkaar. Nog vrij voorin tegen Anna's wagenziekte. Lijkt perfect, toch?
13.30 uur nog steeds in Chengdu....op een ander busstation, de bus vult zich langzaam met chinezen en chineesjes.
13.45 uur Vertrek eindelijk! De stad uit. Het wordt al groen daarbuiten
14.30 uur Sorry....I really need to go to the toilet!!!!
15.30 uur We rammen perongeluk een vrachtwagen....oeps...
19.00 uur Stop! En de politie staat voor onze neus. Nouja, voor de neus van onze chauffeur. En onze chauffeur verdwijnt mte de politie. De motor draait, maar geen chauffeur meer....en dat best lang...
20.30 uur We rijden!!!!!!!!
00.30 uur Iets met de motor/de accu/de iets anders...er wordt gesleutelt....we staan stil....lang stil.....uh, kan ik hier plassen?!?!
01.30 uur rijden rijden rijden rijden rijden
14.30 uur LIJIANG!!!
Need I say more?!
26,5 uur....Anna's record in een buszitten is in ieder geval verbroken!
En we leven nog :)
|
|
|
|
Plan de campagne!
China
|
06 Juli 2008 | 16:25:53
|
Vanochtend rustig opgestaan om een tripje te ondernemen naar een rustig dorpje, Luohao, in de buurt van Chengdu :) Het bleek geen extreem rustig tochtje te worden. We kwamen namelijk op het busstation onze vriend Joe tegen met wie we naar Tibet zouden gaan. Zouden ja. Hij gaat niet meer, zn mama wil geen donatie doen, dus houdt het op voor Joe en tevens ook voor D. Dusz...wij zaten met een klein probleempje...en met een blok in ons maag in de bus naar Luohao. Gelijk besloten om smiddags weer naar Sim's te gaan om de mogelijkheden nog eens te bekijken en niet te wachten tot morgen. Na een verfrissende wandeling door de heuvels van Luohao (en de prachtige chinees toeristische straatjes vol meisjes in mooie jurken die zich laten fotograferen, 'disney-china-wansmaak') op naar Sim's. En...
We gaan! Tot nog toe met zn tweeen, maar de club kan aangevuld worden om zo de kosten te delen. En dat mag alleen met mannen, die dan doen alsof ze onze vriendjes zijn of Nederlandse meisjes. Dus we zijn hard op zoek. Een Tibetreisplan gemaakt, of eigenlijk twee. Een versie met de trein en eentje zonder. Want de treinkaarten zijn lastig te krijgen.
Maar we gaan!!! Ik ben blij en Anna ook. Ook omdat we morgen lekker weggaan uit Chengdu. Na nu alles geregeld te hebben nemen we morgen om 12 uur de 24uursbus (Cindy, waar is de wodka :P) naar Lijang in het zuiden. De warmte (32 graden) uit en de koelte (22 graden) in. We willen via de Tiger Leaping Gorge, vanuit Lijang naar Shangri La en op tijd weer terug om naar Tibet te gaan (we gaan van 21 tot en met 29 juli) :)
We hebben alleen maar goede verhalen gehoord en voor mij gaat het reizen nu echt beginnen :) Als we de bus overleven, komt er later weer een nieuw bericht :)
Heel veel Chinees liefs! |
|
|
|
Nihau!
China
|
04 Juli 2008 | 15:21:32
|
Nihau Holland!
Goed gevlogen, in de eerste taxi flink afgezet (maar wel lekker veilig), maar wel in een keer in het goede hostel beland :) We zijn er: China, Sichuan, Chendu, Dreams Travel International Youth Hostel, tegenover de Wuhantempel. Maarja, dat kan ik hier helemaal niet zeggen, alles moet in het Chinees...en aangezien wij dus alleen 'hallo' en 'dankjewel' kunnen zeggen, hebben we nogal een probleem. Na wat kleine verwarringen op onze eerste ontdekkingstocht door de stad, hebben we nu de ideale manier van communiceren gevonden. Laat iemand die wel engels spreekt alles wat je denkt nodig te hebben op een papiertje schrijven in Chinees schrift en laat dat zien. Zo kunnen wij nu heel bus 1 berijden, kunnen we rijst en groenten bestellen en betalen.
China is: druk, grijs, snel, arm, rijk, van alles te gelijk :) Er rijden bussen om de minuut, eten staat binnen 4 minuten voor je neus, maar het verkeer wordt nog met de hand geregeld (dat is vooral let op en ren, gelukkig ook nog begeleid door een fel knipperend lopend stoplichtpoppetje, die dus niet perse bepaald of je mag lopen). Maar even op een rij:
We slapen in een leuk hostel, op het dak met ons eigen enorme terras en wat een geruststelling: er is een westers toilet, dus geen zere benen :) Dit lijken de ideale ingredienten voor een goede nacht, maar nee....de jetlag hadden we onderschat. We waren moe, maar toch, we hebben van 9 tot 3 wakker gelegen, waarna we nog even geslapen hebben. Niet zo gek bij ons om 9 uur was het bij jullie pas 3 uur smiddags...
Na een klein middagrustje en een douche (warm! warm! warm!) zijn we de stad gaan ontdekken. Gewoon een beetje lopen, in parkjes thee drinken en maar eens wennen aan de chinezen.
Vandaag vol goede moed op Tibetregeljacht. Eerst ontbeten in een hostel waar wel westerlingen zitten, in de hoop reismaatjes te vinden. En ja hoor, daar was Joe uit Amerika met een tot nu toe niet geziene vriend die ook graag naar Tibet willen. Geprobeerd dingen te regelen, lijkt nogal een gedoe. Dit weekend gaan ze inlichtingen uit Lhasa inwinnen en maandag gaan we dan beslissen wat we gaan doen. Wat we echt gaan doen :) Spanning en sensatie. Het enige wat we zeker weten is dat Anna en Joe en Danill (of Dave of David of D uit Amerika, whatever his name may be) en ik moeten doen alsof we innig verliefd en een koppel zijn. De overweging verlovingsringen aan te schaffen is aanwezig ;-) Waarom? Je mag alleen met een groep van dezelfde nationaliteit reizen in Tibet, behalve als je een stel bent natuurlijk!!! Zo bedacht, zo gaan proberen :) Hoogstwaarschijnljk dus naar Tibet!!!!!!!
Dit weekend gaan we panda's kijken en wat site-seeen. Eerlijk gezegd heb ik de stad nu al een beetje gehad, dus ik hoop snel wat groeners en zonnigers te zien. Want die smog...bleh!
Heel veel liefs uit China!
PS Op Anna's site: www.annaopreis.blogspot.com zijn wat foto's te vinden :) Ik ben mijn kabeltje vergeten :) Gelukkig heb ik Anna nog...al doet Anna's computer raar, dus misschien ook geen foto's, maar dan wel haar versie van de verhalen :) |
|
|
|
Vertrekdag
China
|
02 Juli 2008 | 13:40:17
|
De roeiwedstrijd is net niet gewonnen, het feest is net niet af opgebouwd, maar toch:
De dag van vertrek is aangebroken: Zonnig, warm, heet, zomers, maar nu hard onweer en stortregen. Daar moet ik me zometeen doorheen zien te banen (zonder metro) naar Anna's huis, vanwaar de reis eindelijk gaat beginnen. Peter, Anna's vriendje, begeleidt ons gelukkig nog naar Schiphol, nog niet helemaal met zn twee, maar wel bijna....Anna heeft ons al digitaal ingecheckt: mooi plekje aan het raam. Nu maar hopen dat we de lucht ingaan met dit noodweer.
Er zijn geen ontwikkelingen op het Tibetfront...we gaan gewoon en gaan inderdaad maar zien hoe het daar in Chengdu allemaal is. Waarschijnlijk ook van deze regenbuien, want het is regenseizoen daar :)
Lieve allemaal,
tot schrijfs vanuit China!
veel liefs! |
|
|
|
|
|
